Co tu znajdziesz

czwartek, 29 grudnia 2011

Gwiazdy z nieba


Wszystkiego dobrego wszędzie wszystkim. Na każdy rok. Na ten i na następny. I pięknych przedmiotów z duszą i rysem indywidualnym. Bo piękno rodzi piękno! Także pstrokate :-)
(ta piękna kartka jest przedwojenna)


(Szkic luźny ćwiczebny)

Ostatni wianek tego roku

Specjalny dla Pani K. Ostatni już tego roku w fabryce mikołajki. Fabrykę czas uprzątnąć i schować w pudełka. Śpijcie orzeszki, do zobaczenia za rok. Złotych snów.




Mini

I jeden malutki taki żeby się mieścił w garści i za dużo miejsca na stole nie zabierał :-) Dla Rodzinki P.

Na posłaniu z mchu i paproci

Świąteczne krążki które tuż przed świętami na wyrażone chęci i specjalne zamówienia poszły w dobre ręce

    

 
    

A nawet jeden dwa wiszące na specjalne zamówienie... wszystko da się zrobić!
Nawet jeśli "na jutro rano" ;-)

środa, 21 grudnia 2011

Pierwszy towar exportowy!

Pierwszy pstrokaty towar exportowy!
Podbijamy Osterreich!


Zieleń łączy ludzi

Są takie rzeczy które między ludźmi wysnuwają nitkę porozumienia i sympatii.
Temu zieleniaczkowi to się udało. I o to chodzi w świątecznych podarunkach!



Kartka rodzinna

Tym razem wszystko zostało w rodzinie :-)


Strojnisia

Znienacka w sobotę rano zapukała do moich drzwi naga zielona choineczka. Przyniosła ją na rękach Ola, co by ubrać bidulę. Potem już wystrojona i zadowolona pojechała prosto w ręce kogoś, kto się na jej widok ucieszył...

Koszyki na wino francuskie

Koszyk jako dodatek do francuskiego wina z winiarni Chateau Pierre - zapraszam do winiarni!

wtorek, 13 grudnia 2011

Pracownia świętej mikołaji

Mikołaj była kobietą!

Joyeux Noel

Fabryka jabłkowych kartek dla poprawy kontaktów polsko - francuskich

Kartoniki na jeden plaster

Kartoniki na jeden plaster, na jedno jabłko.
Do prezencików.

Kartki dla Rodziny P.

Świąteczne zamówienia.

 


Kitsch

Pstrokato i kitsch - podobno. De gustibus non disputandum. Ryzyko zawodowe. Zawsze ciut przykro że się nie udało.

piątek, 9 grudnia 2011

Pierwsze koszyczki

Nienajlepsza jakość zdjęć - dlatego zapraszam do Chateau Pierre, zobaczyć na żywo! Zrobią dużo lepsze wrażenie!

 

Metka

metka pstrokato z moich ulubieńców

niedziela, 27 listopada 2011

Komu komu?

Na życzenie - zamówienie uwiję przybiorę wianuszek świąteczny taki albo siaki podobny.
Pierwszy tego roku - już uwity. Pstrokaty!


Jak zostałam Maćkiem

Tak się przydarzyło, że zostałam Maćkiem - z okazji jego 8 urodzin.
Serdecznie dziękujemy gazetce reklamowej tesco za duże ósemki na czerwonym tle!
Oby miał chłopak ósemki jak dąb! 





piątek, 25 listopada 2011

Balbina i Śmierdziel zapraszają


Wzornik zaproszenia szalonokolorowego pod patronatem Balbiny i Śmierdziela.

poniedziałek, 21 listopada 2011

Mysik Cudak


Cudny cudak. Mysik. 
Z Krainy Birdwatching

A księżyc opowiada mi...


Nigdy nie wiadomo skąd wyjrzy twarz księżyca!
Czym była karmiona ta kosmiczna kura?
A może po prostu to kura - marzycielka...

środa, 16 listopada 2011

Czy aby na pewno?

Przy temperaturze w moim biurze i okolicznych pomieszczeniach żałuję bardzo, że nie jest ogólnie przyjęte chodzenie w chustach na głowach. Dziś naprawdę chętnie bym to zrobiła. I to jest właśnie otwarte tolerancyjne społeczeństwo. Żądam wolności do noszenia chust nawet bez uzasadnienia: z powodów religijnych!!! O.

...


poniedziałek, 14 listopada 2011

passportnyj kontrol


A podobno i my i "oni" jesteśmy w jakiejś UE. Szejgen czy jakiś inny pakt o nieagresji. 
Tymczasem budzi nas już druga w przeciągu godziny passportnyj kontrol. Jest 3:05. 
Tym razem wchodzi młody i ambitny. Chyba go wypchnęli żeby się uczył. Chce być groźny. Z uporem ogląda wszystkie kartki każdego dokumentu, który nie jest dowodem osobistym RP, a na pokładzie mamy niezły zestaw. 
Budzi kolejne osoby swoim "paszport poproszę". Mogliby im fundnąć jakieś szkolenie za kasę z UE żeby mówili: dokumenty poproszę. Przynajmniej.
Dochodzi do dwóch starszych Ruskich, którzy mają na czole wypisane więcej wizowych pieczątek i mają więcej złotych zębów niż ten panicz liczy wiosen. 
Jeden twardo udaje że śpi. Kolega go szturcha teatralnie: 
- Dawaj, władza chce w twój pasport pasmatric.
- Daaaaa?-  Z pewną  nonszalancją sięga za pazuchę. 
Ich miny na pytanie (z podręcznika) - A za czem wy w polszu jedziecie? - bezcenne. 
Brakuje tylko żeby odpowiedzieli - turisty. Ale to Rosjanie - oni mają jakiś szczątkowy szacunek dla władzy, która budzi Cię w środku nocy żądając paszportu. 
Ich to bawi, ja się jednak nieco irytuję. Bo ten młodziak nie może pamiętać starych granic i starych zasad kontroli. Ale widocznie starsi koledzy go uczą jak być powinno. Zresztą widać, że szybko by wpasował w stary system. Na razie mam ochotę go spytać czy nie wie, że już dawno nie musimy mieć pasportów, ale zostaję powstrzymana. 
Stara dobra wschodnia granica. Republika Lietuva.


No dobrze, pamiętam przekraczanie granicy ukraińsko/rosyjskiej, nocą, w pociągu. Ktoś nas budzi, w przedziale nerwowo. Krzątanina, wszyscy "siadają na baczność". Ktoś cicho klnie pod nosem, że obcokrajowcy w jego wagonie, będą nas trzepać. Ktoś życzliwie się interesuje czy aby na pewno papiery mamy w porządku. Udziela się nam nerwowość. Przecież pasport jest wiza jest, immigracyjnaja kartioczka z pomocą kogoś życzliwego wykaligrafowana odpowiednio starannie. Wszyscy oglądają czubki butów, nikt się nie uśmiecha. Władza zdziwiona że nie spuszczam grzecznie wzroku zaglądając pod szeroką czapę. Ale nie do śmiechu mi, chwila grozy. I oddech ulgi. Graniczny rytuał przejścia zakończony sukcesem.


Jakoś w środku nocy nagły wyrywający głos "passportnyj kontrol" potrafi człowiekowi podnieść ciśnienie.
Nawet jak już paszportów dawno nie ma. Nawet jak niby Szejgen.
I nagłe zaspane, idiotyczne pytanie w czaszce - kurde, paszport? A może jednak jakimś cudem powinnam go mieć?
A podobno ja też nie powinnam pamiętać takich czasów... 
ha. 

poniedziałek, 7 listopada 2011


Złoty Beskid Niski



I był Beskid i były słowa
Zanurzone po pępki w cerkwi baniach
rozłożyście złotych
smagających się wiatrem do krwi

piątek, 28 października 2011

Napisz do mnie chociaż krótki list

Ostatnio z okazji kolejnej przeprowadzki rozplombowałam naprawdę stare pudełko. Cały wieczór przeglądałam STERTĘ starych papierowych listów! I jest tego caaała wielka fura! I do tego liściki (czemu większość zaczyna się od byłam u Ciebie dziś o xx ale Cię nie było - sugeruje to zostawienie kartki w drzwiach na stalmacha hehe).

Znam Wasze wszystkie pisma kochani! Jak to, że kiedyś pisaliśmy do siebie listy, mimo że widywaliśmy się codziennie? Chyba tego mi brak czasem... papier zmusza do przemyśleń, dobierania słów... opowiadania o sobie. Ponad zwykłe pytanie "co u Ciebie?" i krótkie notatki dnia codziennego na portalach społecznościowych. Wasze litery i kolory kartek, ozdobniki - mówiły o Was więcej niż słowa...

Cała fura kolorowych kartek, zapisana zamaszystym piórem Angeliki, Michał Kozik (pochyłe pismo Vermisa, zawsze żelopis), Lucyna (okrągłe literki i zdrobnienia, parker) cała fura jak na sianko - z rysunkami od Palaziego (ubawiło mnie pytanie: kim był stalmach?), radosne listy od Martyny GP (nie rób niczego na siłę, może potrzebny Ci większy młotek?), zwariowane kolaże od T.T :-) Hieroglificzne literki Łukasza Ponikiewskiego :-) Kartka od Agnieszki z bardzo daleka (Kosowo). Nawet kilka listków od Kless i od Kingi i ze dwie karteluszki od Anulki, a nawet coś od Sebastiana M. Stos kartek od ludzi z drużyny oraz od Akny i Igi NS i Kaszki. Również z różnych stron od Winfrieda :-) I nawet od Jury z Lublina :-) I od Paskarta zielony list :-) I od kogoś znad morza z obozu morsem :-) Drobne pismo Gusi też się znalazło. Czarny atrament Miriel. Jest też tam Urszula i Gosia :-) Śliczne listy od Joanny Wu :-) Dłuugie listy zawijasowatym pismem kaligraficznym od mojego Brata. No i najwięcej od Magdy, jedynej która jeszcze wciąż pisze. Kolorowe koperty, pachnące jesienią, słoneczne latem. Kartki, wiersze, liście... Tysiąc myśli. O wszystkim. Życzenia. Dla kochanej maturzystki :-) Osobna Torba liścików i listów od Motyla. Znam te Wasze wszystkie literki :-) Czemuż ach czemuż już do mnie nie piszecie? Nieustannie czekam na list... Taki prawdziwy papierowy, który powie mi co u Was, kto tam jest, kto jest w środku... napisz do mnie chociaż krótki list! :-) Adresik jeszcze świeży, skrzynka pocztowa niechrzczona...?

Podobieństwo zupełnie przypadkowe


Na drugie imię mam perypetia. ( A na trzecie asymetria ale to inna historia.) 
Dzwonię z ogłoszenia, wynajem mieszkania. 
Gliwice Kopernik 2 pokoje fajna cena. Umawiamy się na zobaczenie. Wychodzę 15 min wcześniej, przecież znajdę, to moje osiedle w końcu. Sprawdzam sobie gdzie jest perseusza, szukam perseusza 42. Szukam. po 15 minutach zaczynam pytać ludzi. każdy odsyła mnie w innym kierunku. Ulica jest bloku nie mogę znaleźć. DZwonię do Pani i proszę o pomoc, b nie mogę znaleźć. 
A jak Pani idzie? Od szkoły. A, jak od szkoły to tak i tak. To idę. Nadal zagubienie, nie mogę znaleźć. 
Dzwonię znowu. A wie Pani gdzie jest to i to? Nie. Bo wie Pan, ja tu nie mieszkam, dam siostrę, ona poprowadzi.
Siostra nie wie gdzie stokrotka. Próbujemy tak i siak. 
Wreszcie Pani wpada na pomysł idealny. Kościół! Wie Pani gdzie kościół?
Ale ten nasz, jedyny na osiedlu, parafialny - upewniam się. Tak tak. To od niego taki chodnik jest w górę. 
Uff jestem w domu, jest chodnik. I Pani nim pójdzie do góry - tak tak. do ulicy. tak tak. i tak jest tesko. TAK TAK! Jestem na tropie. Wie Pani co, to niech Pani tam dojdzie i na pierwszym przystanku poczeka, mąż po Panią wyjdzie. SUPER! 
Idę. Chodnikiem. Na przystanek. Siadam. Mija 10 minut. Dzwonię. 
A jak Pani ubrana? Tak i tak, łatwo poznać. Super, mąż idzie. Czekam 10 minut. Dzwonię. 
A bo może Pani nie na tym przystanku? To Pani zejdzie jeden niżej, taka myjnia ręczna jest. 
No jest. Pff. Schodzę jeden niżej. Dzwonię. JEstem. Stoję pod fryzjerem. O to, Pani czeka, mąż po Panią idzie. Czekam. nie ma. dzwonię. Wie Pani co nie ma nikogo. Ala ja stoję pod tym fryzjerem, jeden przystanek od tesko, na koperniku, tralala. Jeszcze z 5 minut próbujemy się odnaleźć. 
Wreszcie Pani mnie pyta w nagłym olśnieniu - A czy my cały czas mówimy o Głogowie???
Umarłam. Ze śmiechu. Ona też. 3 razy po mnie wychodzili. Ja godzinę ponad ich szukałam. Podobieństwa zupełnie przypadkowe?
Moje historie z szukania mieszkania mogę sprzedać na odcinki serialu jakiegoś...

piątek, 21 października 2011

niedziela, 16 października 2011

Z tęsknoty

Dwie koszulki, zrobione jako wsparcie projektu Tęsknię za Tobą, Żydzie, który mnie absolutnie zachwycił i bardzo chciałam w jakiś sposób mały wziąć w nim udział.

Zagłada to utrata. Utrata to tęsknota.
Tak, można tęsknić za czymś, czego się nigdy nie poznało, a jednak się wie, że to było.
Tęsknie za rzeczywistością pokazaną w filmie PO-LIN.
Tęsknię za Polską w której słychać polifonię kultur.
Tęsknię za Wami, Żydzi.
I nie tylko za Wami.

Z miłości

Czarno-biała, chociaż nie przeciwko tęczy.
Po trochu ideologiczna, wyznaniowa i miłosna, tworzona ze specjalnym okazjonalnym przeznaczeniem.
Z pragnienia, by każdy mógł bez lęku kochać - tego, kogo kocha jego Dusza.

środa, 28 września 2011

Symetria jest pięknem głupców

Zaś nuta asymetrii w symetrii to sedno piękna jak uczy ZEN...